دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا:
آموزش فارسی زمینهساز توسعه همکاریهای علمی ایران و سریلانکا است
به گزارش روابط عمومی بنیاد سعدی، ماهیندا درباره وضعیت مطالعات ایرانشناسی در این کشور اظهار کرد: زبان فارسی به شاخه زبانهای هند و ایرانی تعلق دارد و واژگان مشترک فراوانی میان زبان فارسی و زبان سینهالی در کاربرد روزمره وجود دارد.
وی افزود: واژههایی مانند «پا»، «دست»، «کوتا» به معنای کوچک، «پانکا» به معنای پنکه، «تیکهتیکه» به معنای کمکم یا ذرهذره، «اسب» و «گاو» از جمله واژههایی هستند که نشاندهنده پیوندهای زبانی میان فارسی و سینهالیاند و شایسته پژوهشهای علمی بیشتری هستند.
دِ لانرول با اشاره به وضعیت مطالعات تاریخ ایران در سریلانکا گفت: مطالعه تاریخ ایران تاکنون جایگاه شایسته خود را در این کشور به دست نیاورده است. یکی از دلایل اصلی این موضوع آن است که استادان دانشگاه و پژوهشگران سریلانکایی بهطور سنتی آموزشهای دانشگاهی خود را عمدتاً در حوزههای مطالعات پرتغال، هلند، بریتانیا، چین و هند دریافت کردهاند.
این پژوهشگر فرهنگی ادامه داد: با این حال، از دهه ۱۹۵۰ میلادی به بعد، شماری از نویسندگانی که به تاریخ ایران علاقهمند شدند، آثار ارزشمندی منتشر کردند که اهمیت مطالعات ایران و ارتباط آن با سریلانکا را برجسته ساخت. با وجود این تلاشها، به دلایلی نامشخص، این حوزه همچنان مورد کمتوجهی قرار گرفته است.
علاقه پژوهشگران سریلانکا به ایرانشناسی
دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا با اشاره به فعالیتهای این انجمن اظهار کرد: از زمان تأسیس انجمن ایرانشناسی سریلانکا و آغاز گفتوگوهای عمومی درباره اهمیت ایرانشناسی، تعدادی از استادان برجسته دانشگاه و پژوهشگران علاقه بیشتری به این حوزه نشان دادهاند.
وی افزود: دو بانوی پژوهشگر سریلانکایی در کنفرانس بینالمللی ایرانشناسی که در نوامبر ۲۰۲۵ در ایران برگزار شد، شرکت کردند که این امر نشاندهنده افزایش علاقهای است که در نتیجه فعالیتهای رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در سریلانکا شکل گرفته است.
ماهیندا دِ لانرول درباره مطالعات مربوط به زندگی اجتماعی ایرانیان و فلسفه فارسی نیز گفت: این حوزهها در حجم عظیمی از آثار ادبی و سنتهای فکری به زبانهای گوناگون حفظ شدهاند و ایجاد درک عمیقتر از آنها در میان پژوهشگران سریلانکایی و عموم مردم، نیازمند زمان و تلاش فراوان خواهد بود.
کمبود استادان دانشگاهی؛ مهمترین چالش آموزش فارسی
وی درباره چرایی فراگیر نشدن زبان فارسی در جامعه سریلانکا اظهار کرد: تعداد افرادی که بهطور جدی در یادگیری زبان فارسی فعالیت داشتهاند، بسیار محدود بوده است و تنها شمار اندکی از مردم از پیوند تاریخی و زبانی میان زبان فارسی و زبان سینهالی آگاهی دارند.
دِ لانرول زبان فارسی را دریچهای ارزشمند برای شناخت فرهنگ، تمدن، ادبیات، فلسفه و تاریخ ایران دانست و افزود: گسترش آموزش زبان فارسی میتواند نقش مهمی در تقویت شناخت فرهنگی و توسعه همکاریهای علمی میان ایران و سریلانکا ایفا کند.
وی مهمترین چالش در مسیر گسترش آموزش زبان فارسی در سریلانکا را کمبود استادان واجد شرایط در سطح دانشگاهی دانست و گفت: این استادان باید بتوانند زبان فارسی، ادبیات فارسی و رشتههای مرتبط را در سریلانکا تدریس کنند.
پژوهشگران اثرگذار در توسعه ایرانشناسی سریلانکا
دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا در ادامه با اشاره به فعالیت پژوهشگران برجسته این کشور در حوزه ایرانشناسی گفت: چندین پژوهشگر در توسعه ایرانشناسی در سریلانکا نقش ارزشمندی ایفا کردهاند.
وی از لافیر مدنی به دلیل پژوهشها و خدمات ارزشمندش در زمینه تاریخ ایران و ایرانشناسی، مرحوم سید اختر امام به سبب فعالیتهای علمی برجستهاش در حوزه مطالعات اسلامی و مطالعات ایران و فارسی در دوران حضورش در دانشگاه پرادنیا (دانشگاه سیلان)، و ونرابل مانداوالا پاناوانسا ترو به خاطر آثار ادبی ارزشمندش، از جمله ترجمه آثار ادبی فارسی به زبانهای سینهالی و فرانسوی، به عنوان شماری از چهرههای مؤثر در این حوزه نام برد.
تبادل فرهنگی؛ فرصتی برای معرفی هنر و میراث ایرانی
ماهیندا دِ لانرول درباره تأثیر هنر ایرانی بر جامعه سریلانکا نیز اظهار کرد: فرهنگ ایرانی از میراثی غنی در زمینههایی همچون ادبیات فارسی، معماری و هنرهای دیگر برخوردار است و ایرانیان همواره در انتقال و معرفی این میراث فرهنگی ارزشمند به کشورهای مختلف جهان سخاوتمندانه عمل کردهاند.
وی افزود: از طریق برنامههای تبادل فرهنگی، همکاریهای مشترک، برگزاری کارگاههای آموزشی و نمایشگاههای هنری، سریلانکا میتواند بیش از پیش از این میراث گرانبها بهرهمند شود و آن را بهتر بشناسد.
دبیر انجمن ایرانشناسی سریلانکا در پایان گفت: چنین همکاریهایی میتواند مسیر مؤثری برای تحکیم دوستی فرهنگی دیرینه میان ایران و سریلانکا فراهم سازد.
نظر شما :