فرمان جدید «امام‌علی رحمان» رئیس‌جمهور تاجیکستان برای تقویت رسمی آموزش «الفبای نیاکان» (خط فارسی) در مدارس این کشور، گام بلند دیگری در مسیر احیای هویت تمدنی آریایی و رهایی از سایه سنگین ساختارهای بازمانده از دوران شوروی است. حسینعلی رحیمی، رئیس پژوهشگاه فرهنگ فارسی-تاجیکی و نماینده بنیاد سعدی در دوشنبه، در گفتگویی با خبرآنلاین ضمن تصحیح برخی سوءبرداشت‌های رسانه‌ای درباره این دستور، به واکاوی ابعاد زیرساختی، دستاوردهای فرهنگی-رسانه‌ای این تصمیم و چالش‌های زبان فارسی در رقابت با زبان روسی در آسیای مرکزی پرداخته و این رویداد را یک «امر ملی» برای ایران قلمداد می‌کند.
رئیس پژوهشگاه فرهنگ فارسی _ تاجیکی از ریشه‌های مشترک ایران و تاجیکستان می‌گوید و آن‌ها را یک ملت در دو کشور می‌خواند که چند سده‌ای است میان‌شان فاصله افتاده و در مواردی مسیرهای متفاوتی را پیش گرفته‌اند. او از مردم تاجیک می‌گوید که ایران را وطن خود می‌دانند و اخبار ایران را دنبال می‌کنند؛ اتفاقی که در ایران نمی‌افتد. او یادآور می‌شود، شاهنامه برای مردم تاجیکستان صرفا ادبیات نیست؛ بلکه هویت‌شان است.
یک فارسی‌آموز هندی در مقطع دکتری معتقد است ما هندی‌ها دوستدار فارسی و عاشق تحریر اشعار نغز پارسی به خط نستعلیق هستیم. چرا که مشق خوشنویسی جدای از جنبه‌های زیبایی‌شناسانه، به یادگیری بهتر ما در فهم این زبان کمک می‌کند.
