ایرانشناس سریلانکایی:
زبان فارسی میتواند پل ارتباطی ایران و سریلانکا باشد
به گزارش روابط عمومی بنیاد سعدی، لافیرمدنی با اشاره به سابقه روابط تاریخی ایران و سریلانکا اظهار کرد: روابط دو کشور بسیار قدیمیتر از برقراری روابط رسمی دیپلماتیک است و ریشه در تعاملات دیرینه میان دو تمدن دارد. این ارتباطات طی قرنها از طریق تجارت دریایی، تبادلات فرهنگی، علمی و فکری و جابهجایی مردم در منطقه اقیانوس هند ادامه داشته است.
وی افزود: از منظر ایرانشناسی میتوان روابط ایران و سریلانکا را در سه دوره تاریخی بررسی کرد؛ دوره پیش از برقراری روابط رسمی دیپلماتیک، دوره آغاز روابط دیپلماتیک تا پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹ و دوره پس از انقلاب اسلامی.
این ایرانشناس سریلانکایی ادامه داد: مطالعه تمدن ایرانی تنها به شناخت یک کشور یا فرهنگ محدود نمیشود، بلکه موضوعی میانرشتهای است که میراث فکری، ادبی، فلسفی، هنری و علمی ایران و تأثیر آن بر تمدنهای دیگر را بررسی میکند.
ردپای فرهنگ ایرانی در تاریخ سریلانکا
لافیرمدنی با اشاره به برخی شواهد تاریخی درباره تأثیر فرهنگ ایرانی بر سریلانکا گفت: برخی پژوهشگران بر تأثیر عناصر تمدن ایرانی بر جنبههایی از توسعه تاریخی سریلانکا، از جمله معماری، طراحی باغها، معماری منظر و سامانههای مهندسی آب تأکید کردهاند.
وی با بیان اینکه ارتباطات میان فلات ایران و جنوب آسیا بخشی از شبکه گسترده تعاملات تمدنی بوده است، گفت: میراث مشترک هند و ایرانی نیز یکی از عوامل تاریخی ایجاد پیوندهای فرهنگی میان مردم ایران و سریلانکا به شمار میرود.
به گفته وی، پس از انقلاب اسلامی ایران نیز توجه پژوهشگران رشتههای مختلف به ایران افزایش یافت و حوزههایی مانند سینما، ادبیات، فلسفه، معماری، هنرهای تجسمی و میراث فرهنگی ایران در سطح بینالمللی بیشتر مورد توجه قرار گرفت.
کتیبه گاله؛ سندی از حضور تاریخی زبان فارسی در سریلانکا
لافیرمدنی درباره پیشینه زبان فارسی در سریلانکا نیز گفت: علاقه به زبان و ادبیات فارسی در این کشور سابقهای طولانی دارد و آثار شاعرانی همچون مولوی و عمر خیام همچنان در میان خوانندگان سریلانکایی محبوب است.
وی با اشاره به پژوهش تایکا شعیب عالم با عنوان «Arabic, Arwi and Persian in Serendib» اظهار کرد: این اثر به حضور تاریخی زبان فارسی در فضای زبانی و فرهنگی سریلانکا پرداخته و نشان میدهد که فارسی در دوره پیشامدرن، بهویژه در میان بازرگانان، محافل دیپلماتیک و مراکز علمی مرتبط با جهان اقیانوس هند، شناخته شده و مورد استفاده بوده است.
این مترجم نهجالبلاغه به زبان تامیل افزود: کتیبه سهزبانه گاله که به اوایل قرن پانزدهم میلادی تعلق دارد و به زبانهای چینی، فارسی و تامیلی نوشته شده، یکی از اسناد مهم درباره حضور زبان فارسی در سریلانکای قرون وسطی است.
وی این کتیبه را نشانهای از جایگاه سریلانکا در شبکه ارتباطات دریایی و میانفرهنگی اقیانوس هند دانست و گفت: این ارتباطات موجب انتقال زبانها، اندیشهها، ادیان، سنتهای هنری و فرهنگ مادی میان جوامع مختلف شد.
آموزش فارسی به مدرسان متخصص نیاز دارد
لافیرمدنی درباره دلایل کاهش رواج زبان فارسی در سالهای اخیر در سریلانکا اظهار کرد: توسعه پایدار آموزش فارسی پیش از هر چیز نیازمند تربیت مدرسان متخصص، حرفهای و آموزشدیده و فراهم کردن امکانات آموزشی مناسب است.
وی تأکید کرد: آموزش زبان هم علم است و هم هنر و زمانی که با دانش آموزشی و حساسیت فرهنگی همراه شود، تنها به انتقال واژگان و قواعد دستوری محدود نمیماند، بلکه به ابزاری برای معرفی تمدن، سنتهای فکری، میراث ادبی و جهانبینی یک جامعه تبدیل میشود.
این پژوهشگر گفت: حدود ۹ سال پیش انجمن زبان و ادبیات فارسی را با هدف گسترش شناخت و علاقه به زبان، ادبیات و فرهنگ فارسی در میان مردم سریلانکا تأسیس کردیم.
وی افزود: هدف این انجمن تنها آموزش زبان نیست، بلکه تلاش میکنیم مخاطبان با غنای ادبی و هنری ایران آشنا شوند و میراث فکری، فرهنگی و زیباییشناختی تمدن ایران را بهتر بشناسند.
ترجمه؛ یکی از راههای معرفی ادبیات ایران
لافیرمدنی با تأکید بر ضرورت معرفی ادبیات معاصر ایران به مخاطبان سریلانکایی گفت: نویسندگان و شاعران ایرانی آثار ارزشمندی خلق کردهاند که تجربههای تاریخی، استقامت فرهنگی و تأملات فلسفی درباره زندگی انسان را بازتاب میدهد و این آثار ظرفیت بالایی برای معرفی به جامعه سریلانکا دارند.
وی ترجمه آثار ادبی، پژوهشهای دانشگاهی و برنامههای فرهنگی را از راههای مؤثر برای معرفی ادبیات ایران دانست و افزود: سینمای ایران نیز به دلیل ارزشهای هنری و مضامین انسانی، ظرفیت قابل توجهی برای توسعه ارتباطات فرهنگی دارد.
این ایرانشناس سریلانکایی گفت: تماشای فیلمهای ایرانی به زبان اصلی این امکان را به مخاطب میدهد که با ظرافتهای زبانی، تعابیر شاعرانه و عناصر فرهنگی آثار ارتباط مستقیم برقرار کند؛ عناصری که ممکن است در ترجمه بخشی از آنها از بین برود.
ضرورت گسترش همکاریهای علمی و فرهنگی
لافیرمدنی توسعه همکاریهای دانشگاهی در حوزه زبان فارسی و ایرانشناسی، برگزاری نمایشگاههای مشترک هنری، کارگاههای خوشنویسی، جشنوارههای موسیقی و فیلم و اجرای پروژههای ترجمه را از جمله زمینههای مناسب برای گسترش روابط فرهنگی دو کشور عنوان کرد.
وی همچنین اعطای بورسهای تحصیلی، ایجاد برنامههای اقامت هنرمندان و انجام پژوهشهای مشترک درباره پیوندهای تاریخی ایران و سریلانکا را در تقویت روابط مردمی میان دو کشور مؤثر دانست.
این پژوهشگر با اشاره به نقش برخی ایرانشناسان سریلانکایی در معرفی فرهنگ ایران گفت: دکتر سید اختر امام، R. P. M. Gani و دکتر تایکا شعیب عالم از جمله افرادی هستند که از طریق فعالیتهای علمی، فرهنگی و فکری خود در معرفی هنر و فرهنگ ایران و تقویت روابط فرهنگی میان دو کشور نقش داشتهاند.
لافیرمدنی در پایان گفت: فرهنگ ایرانی در حوزههایی مانند ادبیات، خوشنویسی، معماری، موسیقی، صنایع دستی، فلسفه و هنرهای سنتی میراثی غنی دارد و گسترش همکاری میان هنرمندان، پژوهشگران، دانشگاهها و نهادهای فرهنگی ایران و سریلانکا میتواند زمینه گفتوگوی فرهنگی، همکاری علمی و شناخت عمیقتر دو ملت را فراهم کند.
نظر شما :