«بدرود آقای قلم»

آقای قلم، ساده و صمیمی بود؛ نه ژست روشنفکری می‌گرفت و نه ادعای پرفهمی می کرد. با آنهمه کار مکتوب و کارنامه پر افتخار، از غرور مایه‎ای نداشت و در عوض، دستانی تنومند و نگاهی عمیق و نافذ داشت! همیشه با خودم فکر می‎کردم، این دست‎های تنومند چگونه واژه‎آفرینی می‎کنند؟! حالا می‎اندیشیم که بی‎تردید، معماری هزاران هزار واژه و چینش ماندگار آنها، به دستان توانمندی نیاز دارد، که او داشت. آقای قلم با این دست‎ها چه ماهرانه قلم زد و پیکر تراشید، واژه ها را صیقل داد و بناها ساخت: از داستان و رمان و ترجمه تا طنز و نقد ومقاله.  
واژه‏ هایی که قلمش تراشید و بر لوح زرین زبان فارسی حک نمود، جادوی جاوید آقای قلم بود که همیشه ماندنی است؛ همچون خاطره دستان محکم و تنومندش، برای همه دوستانی که آنها را فشرده و گرمای آن را به خاطر سپرده اند.  
در سوگ سرد و سنگینش با دریغ و درد، زمزمه می‎کنم:
« بزرگ بود و از اهالی امروز
و با تمامی افق های باز نسبت داشت....
و پشت حوصله ی نورها دراز کشید
و هیچ فکر نکرد
که ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یک سیب
چقدر تنها ماندیم. »
بدرود آقای قلم:
بدرود آقای محسن سلیمانی بزرگ
 به تاریخ ادب فارسی خوش پیوستی.
 یادت گرامی.
سعید صفری. بلگراد. ۴ بهمن ۹۶