|

این هنر جذّاب و دل‌انگیز که بهترین جلوه‌های زیبایی طبیعت را در نظر نمایان می‌سازد، مورد علاقه و توجه بیشتر استادان نگار آفرین بوده و کمتر هنرمندی را در رده‌های بالای نقاشی می‌توان سراغ داشت که در این رشته تمرین نکرده باشد. 
اساتید این فن، اکثرا اصفهانی و شیرازی بودند و دو مکتب ممتاز، در رشتۀ گل و بته‌سازی بنیاد نهادند. این هنر، بیشتر بر روی قلمدان و قاب آینه و جعبه انجام می­شود؛ ولی گاهی هم به شکل تابلو در می­آید. از اساتید معروف و متبحر گل و بوته، «لطفعلی خان شیرازی» است که در زمان محمد شاه می‌زیسته وکارهای او به ویژه، آثارش بر روی جلد کتاب، از آثار گران‌بهای کتابخانۀ سلطنتی است.

 

نمونۀ نقاشی گل و بته                                                

 

نقاشی گل و مرغ

گل و مرغ، یکی از نقش­مایه­ های شایع در هنر نقش­پردازی ایرانی است. گل و مرغ، نهاد موهبت الهی و تجلی ظریف و لطیف اوست. گفتگوی عاشقانه گل و مرغ نیز به تسبیح­گویی خداوند و ذکر حق شبیه می شود. گل نهاد معشوق و پرنده نهاد عشق است. قدیمی­ترین گل و مرغ را در موزۀ باباخانی اراک داریم. در نقوش کهن، سیمرغ بر روی درخت ترسیم شده است، زیرا آشیانۀ سیمرغ را بر روی درخت است و این درخت را مظهر زندگی می­دانسته­ اند. پس از ورود اسلام به ایران، سیمرغ را رمز جبرائیل می­دانند. این سبک نقاشی بر روی کاسه­ ها و ظروف دورۀ ساسانی بسیار دیده می­شود.  

هنرمندان دورۀ زندیه نیز، این نقاشی را در ابعاد بزرگ، در معماری و تزیین بناهای بزرگ اجرا می­کردند.

این هنر در دورۀ قاجار، در حوزه معماری، نقاشی، نگارگری و تذهیب به کار گرفته شد و از زمان صفویه هم «فرنگی سازی» نام گرفت.

نمونۀ نقاشی گل و مرغ                              

 

 

منبع:

https://fa.wikipedia.org/

www.beytoote.com